Ik beef dus ik leef 2

Ik beef dus ik leef 2: waarom dit tweede boekje? Niet om ons van de straat te houden. Niet om ons beklag te doen over de wreedheid van die aandoening die we opgelopen hebben en die zich nog verder zal manifesteren. Niet om te laten zien dat we er nog toe doen, al komt dat natuurlijk wel ter sprake. Het is vooral bedoeld om anderen, en soms onszelf, te laten zien hoe het proces van verval doorwerkt op alle facetten van ons leven en van dat van de mensen om ons heen.

De ziekte van Parkinson (dzvP) is een wrede ziekte die, soms langzaam maar uiteindelijk heel zeker, schade toebrengt aan lichaam en geest. We beschrijven onderwerpen die hard en soms (bijna) onbespreekbaar zijn. We proberen om moeilijke onder-werpen niet te vermijden of zelfs maar te verzachten, maar om ze juist beter te begrijpen en daarmee enigszins hanteerbaar te maken.

We hebben geworsteld met de vraag of we dit boekje met zoveel negatieve en pijnlijke teksten publiek moesten maken. Maar onze vriend B vond van wel: “Het boekje noemt de dingen bij de naam en geeft een goed inkijkje in hoe het is voor ‘patiënt’ en partner om met dzvP te leven. Je wordt als lezer met je neus op de feiten gedrukt. Het struggelen gaat 24 uur per dag door en kent vrijwel geen time-outs. Dat er somberheid is de laatste tijd, herken ik wel. Toch wordt die somberheid vaak overgoten met een sausje van lichtvoetigheid zodat wij, lezers, opgelucht adem kunnen halen: gelukkig het valt wel mee.”